امتیازی به تلخی شکست و به شیرینی پیروزی؛ ایران با تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند، در برزخ تاریخی صعود و حذف زودهنگام

خبرداری؟

آنچه در پایان ۹۰ دقیقه نبرد ایران و نیوزیلند بیش از هر چیز خودنمایی می‌کند، تکرار الگویی آشنا اما نگران‌کننده است؛ الگویی که ایران را در دوره‌های پیشین جام جهانی همواره با چالش مواجه کرد: شروعی طوفانی اما پراشتباه، پیش افتن در نتیجه، و در نهایت از دست دادن پیروزی در دقایق پایانی به دلیل خستگی مفرط یا عدم تمرکز در دفاع روی ضربات ایستگاهی.

از منظر آماری، آمار نهایی مسابقه روایتگر یک نبرد متوازن اما با برتری جزئی حریف در خلق موقعیت است. نیوزیلند با ۵۱ درصد مالکیت توپ و ۴۵۰ پاس با دقت ۸۶ درصد، توپ را بیشتر در اختیار داشت و توانست ۱۵ شوت (که ۷ مورد آن در چارچوب بود) را به ثبت برساند. در مقابل، ایران با ۴۹ درصد مالکیت، ۴۱۰ پاس با دقت ۸۳ درصد زد و ۱۳ شوت (۵ شوت در چارچوب) روانه دروازه حریف کرد.

از منظر تاریخی، کسب تساوی در نخستین بازی، خاطرات تلخی را برای هواداران ایران زنده می‌کند. ایران در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل نیز در بازی اول مقابل نیجریه به تساوی بدون گل رضایت داد و در نهایت با وجود شایستگی، از صعود بازماند. در سال ۲۰۱۸ روسیه نیز تساوی ۱ بر ۱ مقابل پرتغال در بازی دوم، نتوانست مجوز صعود ایران را صادر کند. اکنون در ۲۰۲۶، ایران با تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند (تیمی که روی کاغذ ضعیف‌ترین حریف گروه G محسوب می‌شد)، بار دیگر در شرایطی قرار گرفته که برای صعود از گروه، نیاز به کسب حداقل ۴ امتیاز از دو دیدار بعدی مقابل بلژیک (۳۱ خرداد) و مصر (۵ تیر) دارد.

اکنون با ثبت این تساوی، ایران و نیوزیلند هر کدام یک امتیاز در گروه G به دست آوردند. شاگردان قلعه‌نویی ثابت کردند در برابر تیم‌های فیزیکی و پرس‌گر تاب‌آوری لازم را دارند و از نظر تهاجمی نیز صاحب مهره‌های تأثیرگذاری هستند؛ اما ضعف در حفظ نتیجه و آسیب‌پذیری روی ضربات ایستگاهی، پاشنه آشیل این تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد بود. حالا آن‌ها باید همین انسجام دفاعی را با چاشنی تمرکز بالاتر در دقایق پایانی ترکیب کنند تا رویای ۵۲ ساله صعود از مرحله گروهی جام جهانی را محقق سازند؛ رویایی که پس از تساوی امروز، بیش از هر زمان دیگری در معرض خطر قرار گرفته به ویژه که ایران با رتبه 20 جهان برابر رتبه 85 جهان متوقف شد و البته در تمام این بازی هم عقب تر بود.