Menu
اشتراک گذاری :
تقابل ایران و نیوزیلند در چارچوب هفته اول مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، تقابل دو فلسفه متفاوت فوتبال است. تیم ملی ایران تحت هدایت امیر قلعهنویی که سکان هدایت تیم ملی را در اختیار دارد، با سیستم انعطافپذیر ۲-۳-۱-۴ وارد میدان خواهد شد؛ سیستمی که در آن مهدی طارمی، کاپیتان و مهاجم اول تیم، به عنوان بازیکن هدف در نوک خط حمله قرار میگیرد و در پشت سر او، مهدی قایدی، علیرضا جهانبخش و محمد محبی به عنوان سه هافبک تهاجمی، وظیفه تغذیه خط حمله را بر عهده دارند. در سوی دیگر میدان، دارن بیزلی، سرمربی انگلیسی نیوزیلند که نخستین مربی تاریخ فوتبال است که تیمهایش را در سه جام جهانی ردههای سنی مختلف (زیر ۱۷، زیر ۲۰ و بزرگسالان) هدایت میکند، تیمش را بر پایه فوتبال فیزیکی، پرس از بالا و استفاده از ضربات ایستگاهی بنا کرده است.
برگ برنده نیوزیلند بدون شک کریس وود، کاپیتان و گلزن تاریخ این کشور با ۴۵ گل ملی در ۸۹ بازی، است که پس از پشت سر گذاشتن یک فصل پر از مصدوم در ناتینگهام فارست، آماده اعلام شده و به عنوان مهاجم هدف ۱.۹۱ متری، نقطه ثقل حملات «تمامسفیدها» خواهد بود. در مقابل، قلعهنویی روی تجربه علیرضا بیرانوند درون دروازه، رهبری دفاعی مرتضی پورعلیگنجی و شجاع خلیلزاده، و خلاقیت هافبکهایی چون سعید عزتاللهی و احسان حاجصفی حساب ویژهای باز کرده است.
نکته قابل توجه آنکه در دو دیدار رسمی پیشین میان دو تیم، ایران همواره دروازهاش را بسته نگه داشت؛ دیدار نخست در ۲۱ مرداد ۱۳۵۲ (۱۲ اوت ۱۹۷۳) در آوکلند با نتیجه بدون گل پایان یافت و دومین تقابل در ۲۰ مهر ۱۳۸۲ (۱۲ اکتبر ۲۰۰۳) در چارچوب جام چالش AFC-OFC با برتری قاطع ۳ بر صفر ایران همراه بود. ابررایانههای آماری از جمله «اپتا» نیز پیشبینی کردهاند که ایران در این دیدار شانس بیشتری برای پیروزی دارد، اما کارشناسان هشدار میدهند نیوزیلند را نباید دستکم گرفت، بهویژه آنکه این تیم پس از ۱۶ سال دوری از جام جهانی، با انگیزهای مضاعف وارد میدان خواهد شد.
