بندر امام؛ همچنان بزرگترین بازیگر تولید
پتروشیمی بندر امام با ثبت تولید ۵ میلیون و ۲۱ هزار تن، همچنان جایگاه بزرگترین سوپرکمپلکس پتروشیمی کشور را حفظ کرده است.
Menu
اشتراک گذاری :
اگرچه برخی شرکتها توانستهاند در ظاهر رشد درآمد و سود را ثبت کنند، اما بررسی عمیقتر ارقام نشان میدهد کیفیت سود و پایداری عملکرد، تفاوت اصلی میان این شرکتها بوده است.
پتروشیمی بندر امام با ثبت تولید ۵ میلیون و ۲۱ هزار تن، همچنان جایگاه بزرگترین سوپرکمپلکس پتروشیمی کشور را حفظ کرده است.
هرچند اطلاعات مالی کامل این شرکت منتشر نشده، اما همین سطح تولید نشان میدهد بندر امام همچنان از منظر ظرفیت عملیاتی، تنوع خوراک و پایداری تولید در سطح بالایی قرار دارد. در شرایطی که بسیاری از مجتمعها با محدودیت خوراک، نوسانات صادرات یا فشار هزینهها مواجه بودهاند، حفظ تولید در چنین ابعادی یک مزیت مهم محسوب میشود.
زاگرس در سال ۱۴۰۴ یکی از بهترین عملکردهای عملیاتی خود را ثبت کرد. تولید متانول شرکت با رشد ۲۶ درصدی به ۲.۱۹۶ میلیون تن رسید و فروش متانول نیز با افزایش ۳۰ درصدی همراه شد.
درآمد عملیاتی شرکت تقریباً دو برابر شد و به بیش از ۴۵ همت رسید، اما رشد ۱۱۳ درصدی بهای تمامشده عملاً تمام اثر رشد فروش را خنثی کرد.
نتیجه این فشار هزینهای، سقوط ۷۳ درصدی سود عملیاتی و افت ۶۶ درصدی سود خالص بود.
زاگرس در واقع تصویری روشن از بحران فعلی متانولسازها ارائه کرد؛ جایی که افزایش نرخ خوراک و انرژی باعث شده رشد تولید الزاماً به معنای رشد سودآوری نباشد.
در میان این چهار پتروشیمی، مارون شاید متعادلترین و باکیفیتترین عملکرد را ثبت کرده باشد.
تولید شرکت در سطح ۴.۵۸ میلیون تن تثبیت شد و فروش داخلی نیز رشد داشت. اگرچه صادرات مارون کاهش یافت، اما شرکت توانست از طریق بهبود نرخ فروش و ترکیب محصولات، درآمد دلاری خود را ۱۲.۵ درصد افزایش دهد.
نکته مهمتر درباره مارون، استمرار سرمایهگذاری توسعهای است. رشد ۳۱ درصدی خرید ماشینآلات و اجرای ۸ پروژه توسعهای نشان میدهد شرکت همچنان رویکرد توسعهمحور خود را حفظ کرده است.
برخلاف برخی شرکتها که سود آنها تحت تأثیر عوامل غیرعملیاتی یا نوسانات هزینهای قرار گرفته، عملکرد مارون بیشتر بر پایه ثبات عملیاتی و توسعه تدریجی بنا شده است.
اما مهمترین و بحثبرانگیزترین عملکرد سال ۱۴۰۴ احتمالاً متعلق به پتروشیمی نوری است.
در ظاهر، نوری عملکردی درخشان داشته است:
اما پشت این اعداد، یک ابهام بزرگ قرار دارد؛ افت عجیب و کمسابقه هزینه مواد اولیه.
بر اساس صورتهای مالی، هزینه خرید مواد اولیه نوری از حدود ۱۲۹ هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۳ به حدود ۱۳ هزار میلیارد تومان در ۱۴۰۴ رسیده است؛ یعنی افتی نزدیک به ۹۰ درصد.
این در حالی است که:
همین مسئله باعث شده بخش بزرگی از رشد سودآوری نوری نه از محل بهبود واقعی عملیات، بلکه از محل افت غیرعادی بهای مواد اولیه شکل بگیرد.
سؤال مهم اینجاست: چگونه یک مجتمع آروماتیکی با تولید بیش از ۵ میلیون تن، ناگهان با چنین سقوطی در هزینه مواد اولیه مواجه شده است؟
اگر این کاهش ناشی از تغییرات حسابداری، نحوه شناسایی هزینهها، تهاتر، ذخایر یا عوامل غیرتکرارشونده باشد، کیفیت سود شرکت میتواند به شدت محل تردید باشد.
ابهام زمانی جدیتر میشود که شرکت توضیح شفافی درباره این اختلاف بزرگ ارائه نکرده و همزمان اطلاعات دقیقی از میزان فروش دلاری نیز منتشر نشده است.
در واقع، اگر هزینه مواد اولیه در سطوح متعارف سال قبل باقی میماند، تصویر سودآوری نوری میتوانست کاملاً متفاوت باشد.
از سوی دیگر، دریافت ۱۱.۳ هزار میلیارد تومان تسهیلات بانکی نیز نشان میدهد برخلاف ظاهر قدرتمند سودسازی، فشار نقدینگی همچنان بر شرکت وجود دارد.
مقایسه عملکرد چهار پتروشیمی بزرگ کشور در سال ۱۴۰۴ نشان میدهد کیفیت سود و پایداری عملیات به مراتب مهمتر از رشد ظاهری درآمد یا سود خالص است.
بندر امام همچنان غول باثبات تولید کشور باقی مانده است.
زاگرس نشان داد رشد تولید بدون کنترل هزینهها نمیتواند سودآوری ایجاد کند.
مارون تصویری متعادل، توسعهمحور و باثبات ارائه داد.
اما نوری، با وجود ثبت رشد سود، اکنون بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین تحلیلگران قرار گرفته است.
بیشتر بخوانید:ترکیب جدید هیئتمدیره توسعه پلیمر پادجم
زیرا تا زمانی که علت افت کمسابقه هزینه مواد اولیه شفاف نشود، نمیتوان با اطمینان از پایداری سودسازی این شرکت سخن گفت؛ موضوعی که میتواند کیفیت واقعی عملکرد نوری در سال ۱۴۰۴ را با تردید جدی مواجه کند.
