
اشتراک گذاری :
در ساختار پیچیده اقتصادی کنونی، بانکهای تجاری بزرگ نقش اصلی را در انتقال نقدینگی از بخشهای مازاد به بخشهای دارای پتانسیل رشد ایفا میکنند.
بانک سینا به عنوان یکی از بازیگران فعال در این زنجیره، با توجه به تغییرات پارادایم در مدیریت نقدینگی، نیازمند بازنگری در مدلهای سنتی وامدهی است.
چالش اصلی در اقتصادهای با نرخ تورم بالا، این است که تأمین مالی سنتی از طریق اعتبارات مستقیم، خود به یکی از محرکهای اصلی افزایش حجم پول در گردش و در نتیجه تشدید فشار تورمی تبدیل میشود.
بنابراین، گذار از مدلهای مبتنی بر بدهی به سمت مدلهای مبتنی بر ارزش و دارایی، ضرورت استراتژیک این نهاد به شمار میرود.
یکی از مسیرهای کلیدی برای مقابله با این پدیده، استفاده از ابزارهای تأمین مالی که ماهیت «ضد تورمی» دارند، میباشد.
این ابزارها باید به گونهای طراحی شوند که به جای تزریق مستقیم پول نقد به چرخه اقتصاد، از طریق جذب سپردههای بلندمدت یا تبدیل تعهدات به حقوق مالکیت، نقدینگی را در بخشهای غیرمولد کاهش دهند.
برای نمونه، توسعه بازارهای سرمایه و پیوند میان فعالیتهای بانکی با ابزارهای مبتنی بر دارایی، میتواند اثرات مخرب تورم بر ارزش واقعی تسهیلات را خنثی کند.
بانک سینا میتواند با تقویت زیرساختهای خود در حوزه مدیریت داراییها، از تبدیل شدن اعتبارات بانکی به ابزاری برای افزایش تقاضای کالایی جلوگیری کند.
در این زمینه علی ابدالی مدیرعامل بانک سینا با تأکید بر ضرورت شتاببخشی به رشد منابع و تقویت جایگاه رقابتی بانک معتقد است: «دستیابی به اهداف تعیینشده، مستلزم تلاش مضاعف مدیران و معاونان مناطق، حفظ کیفیت منابع، توسعه ابزارهای نوین تأمین مالی و بهرهگیری از فرصتهای جدید بازار است. در شرایط محدودیتهای اعتباری و سیاستهای کنترل مقداری ترازنامه، باید ظرفیت ابزارهایی همچون اعتبار اسنادی، ضمانتنامه، اوراق گام، برات الکترونیکی، اوراق رفاهی و فکتورینگ را بیش از گذشته فعال کنیم. این ابزارها علاوه بر پاسخگویی به نیازهای بنگاههای اقتصادی، فرصت مناسبی برای توسعه درآمدهای کارمزدی بانک فراهم میکنند.»
در این راستا، بهرهگیری از فناوریهای نوین در زنجیره ارزش بانکی، به ویژه در حوزه تأمین مالی زنجیره تأمین، میتواند تحولی بنیادین ایجاد کند. با استفاده از مدلهای پیشرفته امتیازدهی اعتباری که بر پایه هوش مصنوعی و تحلیل رفتار مالی استوار هستند، بانک میتواند ریسکهای مربوط به عدم بازگشت سرمایه را در دورههای ناپایدار اقتصادی به حداقل برساند.
این رویکرد باعث میشود که منابع مالی به جای گردش در بخشهای سنتی و تورمزا، به سمت بخشهای تولیدی و زیرساختی هدایت شوند که پتانسیل ایجاد ارزش افزوده واقعی را دارند. تمرکز بر تأمین مالی پروژههایی که خروجی آنها مستقیماً با افزایش عرضه کالا یا خدمات مرتبط است، خود یکی از بهترین راهکارها برای کاهش فشار تورمی است.
علاوه بر این، نقش بانک در مدیریت ریسکهای سیستماتیک و تابآوری در برابر نوسانات ارزی و تحریمها نیز نباید نادیده گرفته شود.
ابزارهای تأمین مالی باید به گونهای بازطراحی شوند که با تغییرات سریع در ارزش پول ملی همسو باشند. توسعه محصولات بیمهای و ابزارهای پوشش ریسک که توسط نهادهای وابسته یا شرکای استراتژیک بانک ارائه میشود، میتواند امنیت مالی پروژههای بزرگ صنعتی را تضمین کند.
این امنیت مالی، اعتماد سرمایهگذاران را جلب کرده و اجازه میدهد جریان نقدینگی به جای پناه بردن به داراییهای فیزیکی تورمزا، در مسیر تولید و توسعه زیرساختهای ملی هدایت شود.
بیشتر بخوانید:بانک سینا و پیشتازی در درآمدهای کارمزدی / مدیریت ریسک و امنیت در تراکنشها
موفقیت بانک سینا در این مسیر، بستگی به توانایی این نهاد در گذار از نقش یک «توزیعکننده پول» به نقش یک «مدیریتکننده ارزش» دارد. ایجاد همافزایی میان بخشهای بانکی، بازارهای مالی و بخشهای تولیدی از طریق ابزارهای نوین، نه تنها میتواند از فرسایش ارزش سرمایه در برابر تورم جلوگیری کند، بلکه باعث پایداری زنجیره تأمین در اقتصاد کلان نیز خواهد شد.
این تحول مستلزم پذیرش مدلهای نوین مدیریت ریسک و استفاده از زیرساختهای دیجیتال برای ردیابی و هدایت دقیق جریان مالی به سمت بخشهای دارای بهرهوری بالا است.