Menu
اشتراک گذاری :
حفظ و صیانت از نسخ خطی به عنوان شناسنامه فرهنگی و تمدنی، مأموریتی است که فراتر از نگهداری فیزیکی، نیازمند بازآفرینی دیجیتال با استانداردهای جهانی است. مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان نیز با درک این ضرورت، از دیماه سال ۱۴۰۲ تحولی ساختاری را در فرآیند دیجیتالسازی آغاز کرد که منجر به شکسته شدن رکوردهای عملیاتی و اتمام موفقیتآمیز این پروژه بزرگ شد.
