Menu
اشتراک گذاری :
اين دو دولت جنگطلب البته در استفاده از روشهای ويرانگر محيط زیستی در منطقه و جهان يد طولایی دارند. استفاده از عامل نارنجی از سوی آمريكا در جنگ با ويتنام كه موجب نابودی جنگلهای بارانی اين كشور شد و يكی از فجايع مهم تاريخ محيط زيست جهان را رقم زد، تا استفاده از سلاحهای حاوی اورانيوم ضعيف شده و فسفر سفيد توسط رژيم غاصب صهیونیستی در غزه كه باايجاد آلودگی شديد آب و خاك موجب شد اراضی شمال غزه عملا غيرقابل كشت شوند و همچنين استفاده از علفكشهای شيميایی و سوزاندن عمدی نخلستانهای تاريخي غزه، از مصاديق عدم پایبندی اين دو دولت متخاصم به اصول بنيادين كنوانسيونهای بينالمللی از جمله كنوانسيون ژنو است.
طبق ماده 55 پروتكل الحاقي اول 1977 به كنوانسيونهای ژنو، در جريان مخاصمات مسلحانه بايد از محيطزيست طبيعی در برابر آسيبهای گسترده، شديد و طولانی مدت حمايت شود. همچنين كنوانسيون 1976 منع استفاده نظامی يا خصمانه دستكاری محيط زيست (ENMOD) نيز هرگونه بهرهگیری خصمانه از تغييرات محيطی با آثار گسترده، پايدار يا شديد را منع میكند.
بايد اشاره نمود كه تجربيات ناشی از درگيری های نظامی پيشين در منطقه طی دهههای گذشته از جانب رژيمهای صهیونی-امریکایی از جمله حملات به تأسيسات نفتی و صنعتی نشان داده است كه پيامدهای محيط زیستی چنين اقداماتی محدود به زمان يا قلمرو خاصی نمیماند و آثار آن می تواند تا سالها بر جای بماند؛ از آلودگی های نفتی گسترده گرفته تا انتشار آلايندههای سمی، تخريب عرصههای طبیعی، نابودی تنوع زیستی و تهديد سلامت انسانها.
با چنين پيشينهای در نقض حقوق محيط زیستی، سازمان حفاظت محيطزيست در بهمن ماه و در جريان تحركات نظامی در منطقه علاوه بر مكاتبه رسمی با وزرای محيطزيست كشورهای منطقه، با دبيركل سازمان ملل و نيز دبير اجرایی برنامه محيطزيست ملل متحد (يونپ) مكاتبه نمود و نسبت به پيامدهای محيطزیستی جنگ در منطقه هشدار داد. »
در اين نامه تأكيد شد كه هرگونه اقدام نظامی در منطقهای با تراكم زيرساختهای نفتی، گازی، پتروشيمی و دریایی مصداق ايجاد وضعيت مخاطرهآميز برای صلح، امنيت و محيطزيست منطقهای و جهانی محسوب میشود. بررسی وضعيت محيط زيست در مناطق جنگی نشان میدهد كه بهرغم ادعاها برای جلوگيری از بروز فجايع زيستمحيطی در جنگها ازسوی نهادهای بينالمللی، هر جا منافع قدرتهای جهانی مطرح است، متاسفانه اين اقدامات با اغماض سازمانهای بينالمللی روبهرو است، درحاليكه چشمپوشی سازمانهای بينالمللی و كشورهای مدعی حقوقبشر در اين زمينه نهتنها به تهديد محيطزيست جهانی میانجامد، بلكه حقوق انسانها كه قربانيان جنگها هستند نيز ناديده گرفته میشود.
